The Optimist
The Optimist is een onafhankelijk opinietijdschrift over mensen en ideeën die de wereld veranderen.
Wat er ook over ons bestaan te melden valt, er zijn altijd mensen die het voor anderen willen verbeteren. Van kinds af aan meegekregen, door persoonlijke ervaringen geïnspireerd geraakt, intrinsiek aanwezig? Aan het woord Peter Kanne, opiniepeiler en schrijver van het boek Lang zal ik lekker leven.
Sterke boodschap en geweldig verwoord, maar het opent ook een verleidelijk doel voor kritische noten. Je beschrijft Nederlanders als relatief welvarend en gezond, maar we klagen te veel en trekken ons terug in een ‘ik-wereld’ van luxe en genot. Jongeren moeten van de fatbikes af. Vrouwen moeten meer werken. We zijn ons niet bewust van onze luxe-verslaving. Al met al ben je best kritisch.
‘Laat ik om te beginnen eerst even benadrukken dat ik zelf helemaal niet zo’n heilig boontje ben. Ik doe m’n best maar ben echt geen perfecte burger.’
Waarom wil je dat gezegd hebben?
‘Inderdaad ook omdat ik in het boek een behoorlijk appel op vooral de jeugd doe. ‘
Ja, we kunnen allemaal beter, dat is zo’n beetje de kern van je boek.
‘De stelling is dat we in Nederland in een enorme welvaart leven en dat we het ”goed doen” aan de instanties, aan daarvoor ingerichte organisaties hebben overgedragen. Op zich is dat heel mooi, maar daarmee is ook een zekere afstand ontstaan. Je bent je er niet bewust van. Je bent ermee opgegroeid. Het is er allemaal al. En je kan zeggen dat het goed zou zijn, en dat stel ik ook, als we wat dat betreft wat meer zouden reflecteren. Meer er van uitgaan dat we zelf ook een verantwoordelijkheid hebben. En als gevolg daarvan wat meer zouden doen.’
Wat doe je zelf zoal verkeerd?
‘Over het algemeen kan ik wel zonder schaamte in de spiegel kijken. Maar niemand is perfect. Leg je me langs de meetlat van de anti-consumptiemaatschappij-brigade dan laat ik zeker wel steken vallen.’
Wat doe je goed dan?
‘Ik zou dat zeker niet uitzonderlijk goed willen noemen, bijna iedereen doet dat, en ik zou er niet over beginnen als je het niet vroeg, maar wat me nu zomaar te binnen schiet is belasting betalen. Dat doe ik graag. Mijn vriendin zegt weleens, je boekhouder haalt er niet alles uit. Maakt me niet uit. Ik heb een goed salaris en een prima leven. Met dat geld worden heel veel goede dingen gedaan.’
Vind je dat je met je beroep opiniepeiler, of met dit boek iets bijdraagt?
‘Tot op bepaalde hoogte zeker, met zo’n boek reik je wat overwegingen aan die misschien de stap van naar het iets beter doen voor mensen toch wat dichterbij brengt. En ik wil niet pedant klinken maar als opiniepeiler schijn je wat licht over de werkelijkheid en dat kan over het algemeen geen kwaad.’
Heb je daar een voorbeeld van?
‘Ja. Het is alweer een tijdje geleden maar wel nogal herkenbaar. Er was jarenlang een hevige discussie gaande over Zwarte Piet. Grofweg te verdelen in, ‘het is discriminatie’ aan de ene kant en ‘ach het is een leuke traditie voor kinderen’ aan de andere. Ik kan me nog goed herinneren dat we er onderzoek naar deden, de cijfers openbaar werden, en dat dat een duidelijk omslagpunt was. Men ging inzien dat het echt wel een raar verhaal is, en dat we dat anders moesten doen. Ons onderzoek werkte als katalysator. Ik kwam toen ook tot dat inzicht. Zo kan dat soms werken en dat is een van de mooie aspecten van het vak.’
Er is ook ontzettend veel aandacht besteed aan je boek. Geen talkshow-tafel zonder jou, de laatste maanden. Hoe zou dat komen?
‘Het raakt blijkbaar een snaar bij veel mensen. Ook omdat dit zelden wordt uitgesproken. Terwijl het wel leeft. We willen soms ook eens op de pijnbank gelegd worden.’
Tekst: Gijs de Swarte
Foto: Thijs Bartells
Reacties