Magazine Issue: 71 november 2004 2004

Vruchtbare akkers zonder ploegen

Jay Walljasper

Het werk van Wes Jackson.

Jay Walljasper | 71 november 2004 issue
Wes Jackson is een visionair onderzoeker die 10.000 jaar landbouw grondig wil herzien. De hoofdmoot van zijn werk aan het Land Institute in Salina, in de Amerikaanse staat Kansas – het hart van de Amerikaanse ‘graanschuur’ – is het zoeken naar manieren om de wereld van voedsel te voorzien zonder de grond te hoeven omploegen.

Een van de grote onopgemerkte problemen van deze tijd is – volgens Jackson – het feit dat de landbouw zwaar leunt op het jaarlijks omploegen van de grond. Alleen al in de Verenigde Staten is hierdoor twee miljard ton teelaarde weggeërodeerd. ‘Net als olie is grond geen hernieuwbare grondstof’, vertelt hij. ‘Landbouw is feitelijk mijnbouw….In het noordelijke Midwesten van Noord-Amerika, waar een groot deel van ‘s werelds beste landbouwgrond ligt, hebben veel gebieden de helft van hun teelaarde verloren in slechts anderhalve eeuw landbouw.’

Jackson wil de weg bereiden voor een nieuwe vorm van landbouw, die een afspiegeling vormt van de natuurlijke ecosystemen die eens floreerden op plaatsen waar nu boerengewassen groeien. Het Midden Westen van de Verenigde Staten was ooit één grote prairie. Daarom experimenteren Jackson en zijn collega’s met inheemse prairieplanten die vee en mensen kunnen voeden zonder dat daar enorme hoeveelheden mest, bestrijdingsmiddelen, irrigatiewater, fossiele brandstoffen voor machines en het jaarlijkse ritueel van het ploegen aan te pas hoeven te komen. Deze nieuwe gewassen zijn overblijvende planten, wat inhoudt dat ze elk jaar vanzelf terugkomen. Bovendien gedijen ze allemaal in een policultuur van verschillende plant- en diersoorten. Hierdoor zijn ze beter bestand tegen ongedierte en hebben geen mest nodig.

Jackson heeft al wat successen geboekt met het kweken van overblijvende varianten van bekende landbouwproducten zoals tarwe, sorghum en zonnebloemen. Ook heeft hij een aantal compleet nieuwe ontdekt, zoals de Illinois bundleflower, een familielid van de zonnebloem die voor 38 procent uit proteïne bestaat, en het Eastern gamagrass, dat op maïs lijkt maar drie keer zoveel proteïne bevat dan normale maïs. Jacksons dochter Laura, die biologie doceert aan de universiteit van Noordelijke Iowa, heeft zelfs een mutatie van gamagrass ontdekt die vier keer zoveel zaden produceert – en daarmee de conventionele wijsheid weerlegt dat overblijvende planten nooit zoveel opleveren als gewassen die elk voorjaar opnieuw worden geplant.

Op vergelijkbare wijze werken wetenschappers aan het International Rice Research Institute in de Filippijnen aan de ontwikkeling van overblijvende rijstsoorten. Verder doet Jack Ewel van de universiteit van Florida in Costa Rica onderzoek naar mogelijkheden voor een nieuwe vorm van landbouw op basis van inheemse tropische ecosystemen.

Add a comment

What is 3 + 4 ?
Please leave these two fields as-is:
Please answer this question to help us combat spam.

Huidig Nummer

TheOptimist162_cover


Bekijk alle

Evenementen en cursussen

Tags